DOSJE KLJAJIĆ: Brigadir u penziji i Bojovnik, dva tijela  jedna duša

 

Piše: Midhat Dedić

To spada u lokalnu legendu koju  sam slušao  iz usta  onih  koji   su tada  bili  uz generala i načelnika  općine  Sanski Most Mehmeda Alagića.

  • Najgore mi je jutro, uvijek dođe onaj Kljajić i nešto  traži!

Je li baš tako Mehmed rekao, ili  je  »narodni  genij«  dodao malo svog »začina« , ostaje  neobjašnjivo, ali  dok je Mehmed Alagić » vladao« Sanskim Mostom ni Senadu Kljajiću nije bilo loše.

Preživio je Mehmed  nekako ta jutra, ali  nije  nepravde kojima  ga je kao Velog Jožu  okovala njegova  čaršija i  neki  njeni  likovi – jedan hodža, jedan  sudija, jedan tužilac i asim kamber.

Potom su svi oni preživjeli Mehmeda, umro  je prije  16 godina i otišao u legendu, a oni su ostali  da  mjerkaju i  uzimaju  materijalna ovozemaljska dobra.

Preko »stranke na vlasti«.

Stranka na vlasti , jes’ jednako-privilegije i,  tačka!

Senad Kljajić je  nakon Mehmeda , našao  svog  novog Mehmeda – asima  kambera.

Samo mu je kamber kao predsjednik i  »vlasnik« SDA  Sanski Most  mogao svojom moćnom rukom pružiti ono što  je  penzionirani  oficir OS BiH  mogao  smatrati da mu je životna  misija kad skine  vojničke epolete.

Ako se  neko pita   zašto bi  asim kamber imao  razloge da  »njeguje lik i djelo«  Senada Kljajića u proteklom periodu, a što je on nedvojbeno činio i čini, možda odgovor leži u »specijalnim odnosima«  između njih dvojice u sada već dalekoj 1992.godini u Hrvatskoj.Ovako 8. februara  1999.godine u »Ljiljanu« broj 316. čiju prvu stranu krasi naslov« Ustaški bojovnik Asim Kamber ruši generala Alagića« Almir Zalihić piše  o  Bojovniku i pominje Senada Kljajića.

» …Neposredno prije rata odbijao je da učestvuje  u političkom organiziranju  u zavičaju, iako mu je to nuđeno. Istovremeno, u Zagrebu, agitirao je  da se Bošnjaci uključe u HV i organizirano slao, one koje je pridobio, na bojišta u Bosanskoj posavini. Mnogi Krajišnici su tako, kao hrvatski bojovnici, otišli u smrt, ili su ostali teški invalidi.Nije mali broj onih koji, kivni na  njegov rad, pričaju da ih je slao u jedinice  koje  su napale Bosansku Gradišku.Ta operacija rezultirala je stotinama mrtvih i još većim brojem osakaćenih. Senad Kljajić, jedan od učesnika  te operacije tokom rata izjavljivao je  da će Kambera  ubiti čim ga vidi.. »

Nije  poznato  da je Kljajić ikada demantirao  ovaj Zalihićev navod.

Kamber: Živ, ali “u bijegu”

 

Šesnaest godina nakon smrti Mehmeda Alagića  brigadir u »debeloj« penziji Senad Kljajić i dalje  u službi »stranke na vlasti«   mudro  koristi njene blagodati. Nedavno  je  izabran   za  stalnog člana Nadzornog odbora (NO) DD »Agrokomerc« , a  od decembra 2017.godine  je na 133. sjednici Vlade FBiH zasjeo u stolicu člana Privremenog NO »Agrokomerca«.

Ako, prema našim saznanjima predsjednik NO Fadil Bihorac prima  800 KM , onda  možemo pretpostaviti  da  član UO Senad Kljajić  ima  barem  500 KM.  Prema nezvaničnim informacijama, Kljajićeva penzija   je  između  1500-1800 KM, naknada  za  ratno priznanje »Zlatni liljan« oko 500 KM ( 60 posto od federalnog prosjeka plate)  a  uspio je  na budžete  države  zaposliti  sina i snahu. Sin je   u  službi Mevlide Deumić, a snaha na CIPS-u, kako se popularno  zove  ovaj odjel u Ministarstvu unutrašnjih poslova USK.   Istovremeno, dugogodišnji je predsjednik Lovačkog  društva »Sana« ,  »ušao  nekako » i u strukture  federalnog lovačkog saveza,  član kantonalnog lovačkog savjeta  , predsjednik udruženja nosilaca ratnih priznanja Općine Sanski Most. Pa i sudski vještak za  vojna pitanja.

Sve ove  nagomilane funkcije kojih je kako vrijeme odmiče  i prolazi, umjesto manje-više, podsjećaju  na  najpoznatijeg mladog stranačkog »daždevnjaka«    SDA  Sanski Most  i   momka u najboljim godinama  » za sve« Mensura  Seferovića, koji , očigledno ima od koga da uči.

Kljajičeva, možda najdraža  i najosebujnija lokalna  »pozicija« odnosno performans, a dopuštamo da griješimo,  je  šetnja gradskim mostom sa obje strane  obale, podignute  glave  kao da sam sebi komplimentira » Bože, koliko sam  ja važan za ovu čaršiju«.

No, u čaršiji je sve manje i manje ljudi , mladih i starih, koji to mogu  da primijete, jer se čaršija iselila u njemačke, austrije, švedske, norveške…

A i šta ako primijete …čovjek pun bezvremene čežnje  gleda u nebo,  baš kao da recitira  u sebi neprolazne   Šimićeve stihove »Čovječe, pazi da ne  ideš malen ispod zvijezda«, makar Šimićeva metafora  ničim, čak ni u prolazu, ne dodiruje penzioniranog brigadira.

  • On voli da je u centru pažnje. Da kako može, on ne bi odbio ni da bude  predsjednik SAD- kaže  jedan član LD »Sana«.

Senad  Kljajić  je 2015/2016 kao  lični izbor  asima kambera bio  ministar unutrašnjih poslova u Vladi USK. Kao penzioner. Da li je SDA morala  baš da  iz penzije  »čupa«   čovjeka, najbolje  zna  asim kamber.Tada  su novinari moglo saznati ponešto  iz Kljajićeve  vojne biografije,a  između ostalog  objavljeno je da mu je  posljednje radno iskustvo bilo na mjestu načelnika Odsjeka za međunarodne obaveze MO BiH«

Neočekivana smjena 2016. godine teško  je pogodila i njega  i  kambera. Ta pozicija, sudeći  po svim kamberovim strahovitim upinjanjima   prije i kasnije  da  »zagospodari«    ovim resorom preko  svojih  pijuna –policajaca,a posebno  kod njegovog čudovišnog upinjanja  i ekscentričnog mahnitanja  da  na čelo  uniformirane policije ne dođe  aktuelni komesar  Mujo Koričić, bila je sudbonosno  bitna  za  »ovladavanje »  Kantonom. Da  je  kamber  u tome uspio, recimo, nikad  se ne bi mogao dogoditi pretres njegovog stana i kuće, a da  on to ne zna, nikada  trojica (»njegovih«)  sanskih policajaca  ne bi išla na disciplinsku  zbog slučaja » Lager«, niti  bi se otkrilo da njegov  sin Mirza, iako  direktor jednog  pravnog lica , »posuđuje » struju  sa električnog brojila  državne  firme RTV »Sana«.Itd, itd.

Da vrati poljuljanu  karizmu  penzioniranog brigadira asim kamber  ga gura na  Listu kandidata  za Opće izbore 2018.  Za Skupštinu USK, ali kako Kljajićeva i kamberova  zvijezda  u Krajini ne sijaju  više tako  jarkim sjajem , Kljajić  je uspio dobaciti tek do 13. mjesta na Listi što mu nije bilo dovoljno da uđe u Skupštinu USK.

 Naravno, kamber je  za sebe »obezbijedio«  dovoljno glasova, o čemu stoje pisana saznanja u Tužilaštvu BiH (formiran predmet), a u noći  uoči izbora, sudeći prema izjavama  svjedoka , kada  su se u SDA Sanski Most dijelili preferencijalni listići što je bila  »pozorišna predstava« za naivne , kamber je davao precizne upute Faziru Vukaliću govoreći imena i prezimena kandidata koji  treba  da prođu, pa je tako  u jednom trenutku rekao  da se ne daju glasovi Edinu Bašagiću, jer on direktno utiče na  izborni rezultat Senada Kljajića,a da  se glasovi  upisuju  njemu , Jasminu Musiću, Huseinu Rošiću, Hamdiji Abdiću…

Bilo kako bilo, Senad Kljajić nije, a asim kamber je »dobio«  dovoljan broj glasova  za novi mandat,  a svima je jasno  kako.

Podrinje ,  20.godišnja šutnja, materijalizam  

Vratimo  se  vojničkoj karijeri  Senada Kljajića čiji je ratni put vezan  uglavnom i samo za Podrinje. On nikada i nigdje ne pominje jedinicu »Berbir«,  »forsiranje« Save i   tu, po svemu sudeći,  tragičnu  operaciju  napada na Bosansku Gradišku.  O tome je, kako je objavljeno  u tekstu u  »Avazu« 10.jula 2015.godine svjedočio  nakon 20 godina šutnje upravo Kljajić u razgovoru sa novinarkom Almasom Hadžić.

Senad  Kljajić ( Foto: Avaz)

 

»Krajišnik, porijeklom iz Sanskog Mosta, koji je rat proveo u Podrinju kao časni akter svih bitaka i ofanziva, od Zvornika do Teočaka, Brčkog… u julu 1995. godine s pozicije vršioca dužnosti načelnika Štaba 24. divizije 2. korpusa ARBiH našao se na mjestu komandanta Isturenog komandnog mjesta (IKM) u Nezuku u Sapni  , odakle je rukovođeno operacijom koja je imala zadatak da pomogne izvlačenju civila iz Srebrenice« ,  stoji, između ostalog, u ovom tekstu.

Kljajić je detaljno pričao  o izvlačenju   civila, svojoj i ulozi  drugih saboraca, no  nepoznato  je zašto  je 20 godina šutio o svemu ovome i progovorio  tek kad je otišao u vojničku  penziju.

Postoje uvjeravanja  ljudi iz OS BiH  da je jedan od razloga   zašto je Kljajić  odbijao da govori o svom ratnom putu, naprosto motivirana željom  da ništa pa ni bilo kakva  izjava o svom ratnom angažmanu  ne omete  njegov  napredak u vojnoj karijeri.

Postoji još jedan  izuzetno dramatičan trenutak za sve Sanjane, vrijeme proganjanja  tad već smijenjenog načelnika općine Mehmeda Alagića, velikog vojskovođe   o čijem liku i djelu je 7.marta 2019.godine na 16.godišnjicu smrti  biranim riječima govoro upravo  brigadir u penziji Senad Kljajić.

Mehmedovi rijetki prijatelji u to vrijeme pokušavali su da organiziraju  njegovu odbranu  na Kantonalnom sudu  u Bihaću zbog nevjerovatnih optužbi  za oko 800 krivičnih djela. Danas bi se moglo postaviti pitanje zašto među svjedocima odbrane časnog generala Mehmeda Alagića nije bilo, recimo, Senada Kljajića kome je Mehmed Alagić  itekako valjao.  Listajući tadašnju bh štampu nigdje se  nije mogla  naći nitijedna  Kljajićeva izjava kojom bi barem ublažio  histeričnu kampanju koja se vodila protiv rahmetli Alagića a kojoj je na čelu  bio asim kamber.

Zašto se u njemu  tada nije probudio zaštitnički impuls ratnika i nosioca  priznanja »Zlatni ljiljan« prema velikom vojskovođi, nego  se taj »pravednički« gnjev  budi  tek nakon smrti generala!?

U vrijeme dok je Alagić  bio načelnik općine Senad Kljajić je bio  komandant kasarne u Tomini, njegova porodica je držala lokal »Biser« u kući vlasništvo  žene srpske nacionalnosti, neposredno uz stadion NK »Podgrmeč«, a  ubrzo nakon toga  dodijeljen mu je plac  u Ključkoj ulici  na  privatnom zemljištu  Petra Vokića, a prethodno je srušena Vokićeva kuća  sa dva poslovna prostora. Danas je tu  ogromna kuća porodice  Senada Kljajića, a Općina Sanski Most je  bivšem vlasniku odnosno njegovoj porodici nakon sudskog postupka isplatila novčano obeštećenje od nekoliko stotina hiljada KM, nezvanično oko 300.000 KM.

Moglo  bi se pretpostaviti  da je i tada  Senad Kljajić razmišljao o svojoj vojničkoj karijeri  i shvatio da bi mu  branjenje  Mehmeda Alagića itekako odmoglo  u tome.

No, zašto  bi onda, recimo, 16 godina nakon Mehmedovog zemnog odlaska,  branio svojom besjedom mrtvog generala i načelnika , a  nije onda kada je imao jedinstvenu priliku da  se upiše  u tada rijetke prijatelje   legendarnog  komandanta koga je tada otpisala  država u liku   nečasnih  pojedinaca , ali nisu istinske  patriote?

On zna.

Od inžinjerijskog vodnika …

Senad Kljajić  polako napreduje  u vojničkoj karijeri i negdje polovinom 2006. godine  kada se načelnik Zajedničkog stožera Oružanih snaga BiH general-pukovnik Sifet Podžić  vraća iz posjete  SAD-u, Podžić izjavljuje  kako će se kao prvi časnik iz BiH  na Nacionalnom sveučilštvu za obranu SAD uskoro školovati  pukovnik Senad Kljajić. To se i dogodilo, ali nakon tog vojnog školovanja u SAD-u  Senad Kljajić  je penzioniran u činu brigadira.  Bilo je to  2010 ili 2011. godine, iz čega bi se mogao izvući zaključak da Kljajićev »američki vojni  fakultet« nije doprinio njegovom vojnikom napredovanju, nego je, naprotiv, označio kraj njegove  karijere u OS BiH. Ako smijemo biti iskreni i reći šta logički  zaključujemo, Kljajić  je  penzioniran kao neperspektivan kadar.

Od tada  kreće  njegov uspon u političkoj karijeri pod budnom paskom i mentorstvom asima kambera, a po  sistemu »ruka ruku mije«. Posljednje imenovanje u nizu je ovo u NO  d.d.«Agrokomerc«  gdje penzionirani brigadir  »široke palete znanja i iskustva » treba da sa  sličnim kolegama  iz NO spašava davno ugaslog  prehrambenog diva. Naravno, akcenat »rada« u NO je ,ako iko sumnja u drugačije, na visokom novčanim naknadama.

Nastojeći da zaokružimo vojnu biografiju Senada Kljajića  iz Hrustova kod Sanskog Mosta  u bespućima internetske prašume  nabasali  smo na portal koji  sabira sjećanja na  nekadašnje pitomce 27.klase srednje vojne  škole Kopnene vojske  u Sarajevu, VP 2416 od 1978-1982.godine. Te 1982.godine 19-godišnji Senad Kljajić  Naredbom Saveznog sekretara  za NO  admirala Branka Mamule od  17.jula 1982.godine  biva primljen u aktivnu vojnu službu u činu inžinjerijskog vodnika.

Kljajić, lijevo sa  “klasićem”  Miloljubom Dukovićem

 

Čini se da  te 1982. godine vodnik Kljajić biva raspoređen u Inžinjerijski školski centar »Narodni heroj Božidar Oreščanin« gdje tada  egzistiraju Inžinjerijska srednja vojna škola, Inžinjerijska vojna akademija  i Škola rezervnih oficira  inžinjerije.

Kljajić, krajnje desno sa flašom

 

Nigdje  više nismo  mogli pronaći ili utvrditi da li je Senad Kljajić završio vojnu akademiju u tadašnjoj JNA ili nije.  O tome nije moguće naći nijedan podatak.

Godine 2016.  u Bečeju se sastaju vezisti  27.klase iz Sarajeva i tu nastaju  emotivne fotografije.Nismo uspjeli odgonetnuti  niti pronaći  eventualne susrete Senada Kljajića  sa  svojim »klasićima »  akademcima Vojne akademije JNA, a pretpostavljamo  da se organiziraju i takvi  susreti. Isto tako nismo uspjeli odgonetnuti  otkuda se kod brigadira u penziji iznenada stvorila i naučna titula magistra.

I dok je asim kamber svoj  »magisterij«  i »doktorat«   koji je svojevremeno  bučno najavljivao  u vrijeme dok je štampao očajnu kroatofilnu knjižicu »Slovo o jeziku«,  nakon Zalihićevih propitkivanja , izgleda  trajno »bunkerisao«, magisterij  penzioniranog brigadira  živi,  mada je priča o njemu  potpuno deplasirana, kada, da budemo malo sarkastični,  na polici supermarketa  »Bingo«, »Konzum«, »Robot«  itd.  u radnom vremenu  možete  da  sebi izaberete  diplomu po mjeri i uredno je platite na kasi sa PDV računom.

Napomena: Ova priča  nije  nikakav napad, gluho bilo,  na lik i djelo  Senada Kljajića, kakvo god ono da  jeste, nego skromni  polusej  o palanačkom duhu  čaršije  i   prototipovima  ljudi i karaktera  koji   svoje  višegodišnje »parenje« sa  strankom na vlasti  pretvaraju ne  samo u svoje  unosne životne karijere, nego i karijere  svog potomstva. To nije zabranjeno, ali  nije ni zabranjeno o tome pisati kao o posebnoj vrsti salto morala.  Zbog takvih  “modela”  vlasti , ljudi  bježe  glavom bez obzira, i   nema ko ni da gleda  Samozaljubljenog Šetača preko gradskog mosta sa položajem tačno iznad rijeke. Brigadir u penziji je  samo jedan od mnogih ispod  centralne šatre  »stranke na vlasti«. Uz to, lik i djelo penzioniranog brigadira   nastojali smo svojski opisati kroz dostupne činjenice i bez pretjeranog subjektivnog moleraja, a tamo  gdje  su nam prkosno  uzmicale činjenice,  i mi smo  »povlačili ručnu«  zarad hatora . U tom smislu i na taj način  treba čitati i razumijevati  ovo nesavršeno djelce koje dobrodušno poklanjamo oštroumnom duhu  naših čitalaca.

Što se tiče  naslova ovog  polueseja bili  smo u dilemi  da koristimo  “filozofijski” sinonim “Srodne duše”  kao  metaforu jedne savršene cjeline koja funkcionira perfektno, ali  smo, ipak prednost  dali  gornjem  primjeru, ubijeđeni da nismo “zgriješili”.